11 - ( در همان ج و صفحه در منثور ) از ابن عباس و ابن مسعود ، گفتند آسمانها و زمين درون كرسيند و كرسى در پيشگاه عرش خدا است . 12 - در ( در منثور ج 3 ص 297 ) از ابن عباس ، گفت : عرش را عرش ناميدند براى بلنديش 13 - در ( درّ منثور ج 3 ص 297 ) از وهب ، گفت : خدا تعالى عرش و كرسى را از نورش آفريد و عرش بكرسى چسبيده ، و فرشته‌ها درون كرسيند ، و گرد عرش چهار نهر است ، نهرى از نور ميدرخشد ، نهرى از آتش كه زبانه ميكشد ، و نهرى از برف سفيد كه ديده‌ها را خيره مىكند ، و نهرى از آب ، و فرشته‌ها در اين نهرها ايستاده‌اند ، و خدا را تسبيح گويند ، عرش به شماره زبان همه خلق زبان دارد ، و با همه آنها خدا را تسبيح و ذكر مىگويد . 14 - در ( درّ منثور ج 3 ص 297 ) از شعبى كه رسول خدا صلى اللَّه عليه و إله فرمود : عرش از يك دانه ياقوت سرخ است و يك فرشته به دو و بزرگيش نگريست و خدا به او وحى كرد كه من به تو نيروى 7000 فرشته كه هر كدام 7000 پر دارند دادم ، پرواز كن ، و آن فرشته با همه نيرو و پرها كه داشت تا خدا خواست پريد و ايستاد و نگريست و گويا كه نپريده . 15 - در ( درّ منثور ج 3 ص 297 ) از حماد كه خدا عرش را از يك دانه زمرد سبز آفريده و چهار پايه از ياقوت سرخ به دو داده و هزار زبان ، و در زمين هم هزار امّت آفريده ، و هر امتى خدا را به يكى از زبانهاى عرش تسبيح گويند 16 - از ابن عباس ، گفت : عرش را اندازه نتواند جز آنكه آن را آفريده ، و آسمانها در آفرينش خداى رحمان چون گنبدى باشند ميان بيابان ( هر دو در - ج 3 ص 297 درّ منثور ) . 17 - از مجاهد ، گفت : آسمانها و زمين در عرش همانا جاى يك حلقه را گرفته‌اند در زمين بيابان پهناور .